Wymiary: 46 x 61 cm
sygnowany p.d.: 'Stażewski'
na odwrociu [wtórna] sygnatura: 'H.Stażewski', poniżej nieczytelna pieczątka
Pochodzenie
kolekcja prywatna, Polska
Wystawiany
Wystawa prac Henryka Stażewskiego, Klub Związku Literatów Polskich, Warszawa, październik 1955
Literatura
Andrzej Wat, Wystawa prac Henryka Stażewskiego, „Przegląd Artystyczny”, nr 1, 1956, s. 86 (il. jako „Kompozycja”), 88 (jako „Grajkowie”)
Bożena Kowalska, Henryk Stażewski, Warszawa 1985, s. 27 (jako „Grajkowie”)
Bożena Kowalska, Polska awangarda malarska 1945-1980. Szanse i mity, Warszawa 1988, nlb. (il. 18 jako „Kompozycja”)
Henryk Stażewski. Ekonomia myślenia i postrzegania, red. Małgorzata Jurkiewicz i in., Warszawa 2005, s. 93 (il.), 348 (wzmiankowany)
Biogram
Henryk Stażewski to legenda sztuki awangardowej w Polsce. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1913-20. W początkach kariery malował martwe natury. Przejściowo wystawiał z ugrupowaniem "Formiści" (1922). Wziął też udział w Wystawie Nowej Sztuki w Wilnie w 1923 roku. O tego czasu tworzył pod wpływem konstruktywizmu. Obok kompozycji malarskich zajmował się grafiką książkową, projektował wnętrza, sprzęty, a także scenografie - były to w większości prace teoretyczne i studyjne. Polskie i międzynarodowe ugrupowania awangardy, z którymi wystawiał i współpracował jako publicysta, to kolejno: "Blok" (1924-26), "Praesens" (1926-30), "Cercle et Carré" (1929-31), "Abstraction-Création" (1931-39), "a.r." (1932-39). Należał też do Koła Artystów Grafików Reklamowych (1933-39). W 1930 roku był współorganizatorem zbiórki dzieł artystów międzynarodowej awangardy przeznaczonych dla muzeum łódzkiego (obecnie w Muzeum Sztuki w Łodzi). Po II wojnie mieszkał i działał w Warszawie. W latach 40. i 50. podejmował próby dostosowania się do postulatów sztuki figuratywnej. Z tego okresu pochodzą rysunkowe i malarskie kompozycje o tematyce pracy, budowy, a także projekty monumentalne. Po 1956 roku, uznawany powszechnie za patrona polskiej awangardy, uprawiał już wyłącznie abstrakcję o konstruktywistycznym rodowodzie. Tworzył cykle prac będących studiami płaszczyzn, linii, kolorów w różnych układach względem siebie. Przy pozorach chłodnej perfekcji umiał nasycić je emocją bezpośredniego dotknięcia, śladu ręki. Obok malarstwa i form pochodnych, jak kolaże, reliefy, multiple, tworzył formy przestrzenne i grafikę (autoryzował serigraficzne repliki swoich prac).
