Kraków 1904. Spółka Wydawnicza Polska. 14x22 cm, str. 261, okładka miękka. Stan dobry (małe zaplamienia pojedynczych stron, niewielkie naddarcie i przybrudzenia okładki).
Historia polskiego skarbca królewskiego od średniowiecza po czasy Stanisława Augusta. Autor opisuje znaczenie skarbca w średniowieczu, najstarsze wiadomości o jego powstaniu oraz pierwsze insygnia, w tym koronę i włócznię Chrobrego. Opisuje rozwój skarbca w XIV wieku, gromadzenie pamiątek po królowej Jadwidze i relikwii, które stały się częścią klejnotów korony. Szczegółowo omawia prywatne skarby Zygmunta I i Zygmunta Augusta, ich losy po śmierci władców oraz regulacje Stefana Batorego. Książka rekonstruuje stan skarbca za panowania Zygmunta Augusta, prezentując okres jego największego bogactwa, a następnie dokumentuje stopniowy ubytek klejnotów za Wazów, ruiny za Jana III, resztki po Augusta II i III oraz ostatnie chwile skarbca w czasach Stanisława Augusta.



