David PATARAIA (ur. 1971), Byczek z nogami w kolorze róż, 2025

akryl, płótno, 70 x 70 cm, sygn. l.d.: David Pataraia

David Pataraia

Pochodzę z małej gruzińskiej wioski Kwemo Chibati. Mój dziadek, Markiane Pataraia, był

najstarszym pasterzem w całej Gruzji. Wypasał krowy i owce na górskich stokach oddalonych

od wybrzeża Morza Czarnego, gdzie leżała kiedyś starożytna Kolchida. Ojciec swoją

znakomicie utrzymaną ciężarówką przewoził herbatę do miasta. Mama zbierała liście

herbaty, dbała o dom i ogród. Brat, ma własną rodzinę. Nikt w domu nie interesował się

sztuką –poza dziadkiem, który rzeźbił piękne łyżeczki z drzewa wiśniowego.

Kiedyś w przedszkolu nauczyciele zauważyli, że moje koła były niezwykle symetryczne,

szybko zdałem sobie sprawę, że mogę zamieniać z dziewczynami koła na całusy. Tak zręcznie

przerysowywałem zwierzęta z książeczek, że bliscy zaczęli nazywać mnie „Leonardo”

, i

przez to ciągłe żartobliwe poklepywali mnie po głowie, czego szczerze nienawidziłem. Ten

przypadek sprawił, że głęboko w moim sercu narodziło się postanowienie: „Przysięgam

sobie być lepszym malarzem niż nieodgadniony Leonardo” – o którym jeszcze wtedy nic nie

wiedziałem.

Pierwszym moim poważnym dziełem, wykonanym w wieku trzynastu lat, był obraz

metalowego garnka mojej mamy. Kółko plastyczne w miejscowym domu kultury, było

prowadzone przez Pana Tamazi Chkhaidze - rzeźbiarza. To on zmobilizował moich rodziców

by posłali mnie do szkoły plastycznej. Później w Tbilisi, ukończyłem szkołę plastyczną

imieniem Jakoba Nikoladze, równolegle dostałem się do Akademii Sztuk Pięknych na wydział

grafiki, również w Tbilisi. Po pierwszym roku studiów, w 1991 roku, zupełnie przez

przypadek, wyjechałem do Polski z grupą pracowników fizycznych. Miałem być dwa miesiące,

a pozostałem, aż do dziś. Teraz mieszkam w Warszawie , mam żonę i dzieci .

David Pataraia

O artyście : urodził się w Gruzji w 1971; od 24 lat mieszka i tworzy w Polsce. Studiował w ASP w

Tbilisi , naukę kontynuował na warszawskiej, poznańskiej i krakowskiej ASP. W swoim dorobku ma

kilkadziesiąt wystaw w tym indywidualnych jak i zbiorowych a jego prace znajdują się w domach

kolekcjonerów na całym świecie. David Pataraia to artysta obdarzony wyjątkową wrażliwością i

wyobraźnią. Jego twórczość cechuje niezwykła różnorodność. Oprócz barwnych prac dedykowanych

dzieciom, znajdziemy również: akty, abstrakcje, obrazy z wizerunkiem byka i koguta jak również

prace nawiązujące tematyką do tradycji i kultury, w której dorastał. David Pataraia to także wybitny

portrecista. Wśród bogactwa tematów przez niego poruszanych z łatwością znajdujemy wspólny

mianownik. Wszystkie prace cechuje bogactwo kolorów, nasyconych, intensywnych barw dzięki

czemu artysta zaraża nas swoim optymizmem. Patrząc na nie, mimo woli uśmiechamy się.

1W rzeczywistości kreowanej przez Davida odbiorca i dzieło wchodzą w bardzo bliski, osobisty

kontakt. Trudno jest zachować dystans gdy sam artysta zaprasza nas do wspólnej zabawy i przeżyć.

Artysta stosuje nie tylko różne techniki, ale i materiały. Korzystając z drewna, metalu czy plastiku

tworzy obrazy 3D. To połączenie różnych faktur i surowców pozwala nam „dotknąć” rzeczywistość

wykreowaną przez twórcę.

Żona (Katarzyna Królikowska-Pataraia)

Życiorys

Urodził się 6.05.1971 roku w Lanczchuti Kwemo Czibati w Gruzji. Ukończył średnią Szkolę Sztuk

Plastycznych im. Jakoba Nikoladze w Tbilisi. W Gruzji studiował na Wydziale grafiki pod

kierunkiem prof. Dawida Uruszadze, Gogi Cereteli i Tamazi Czhaidze. Naukę kontynuował w Polsce

na wydziałach grafiki (Warszawa) i malarstwa (Poznań, Kraków).

Wystawy:

1990 rok. – Ilustracja książki „Fantomass ”, przekład w języku Gruzińskim .

1991 rok. – Projekt animacyjny do programu „Warianty „ Warszawa

1991 rok. – Galeria na Kole, Warszawa.

1992 rok. – Galeria na Kole, Warszawa/cykl obrazów inspirowanych spektaklem H. Purcella „Dydona

i Eneasz”/

1992 rok. – Muzeum na woli „ egzotyczny Gruzini „ Warszawa .

1993 rok. – Dostał się na wydziale grafiki ASP w Warszawie (tylko na 1 rok).

1993 rok. – Cykl rysunków inspirowany opery „ król Ubu” Krzysztofa Pendereckiego.

1993 rok. – Artystyczne stypendium z Fundacji im. St. Batorego w Warszawie

1993 rok. - Muzeum Niepodległości, Warszawa

1993 rok. – Autor plakatu „ sen nocy letniej’’ Szekspira / Teatr Nowy / Warszawa.

1994/1995 rok. – Wydział Malarstwa na ASP w Poznaniu

1994 rok. –Galeria w Tarnowskich Górach

1994 rok. – Teatr Powszechny, Warszawa

1994 rok. – muzeum EPEO, Nocara prowincja Cosenca, Włochy

1995 rok. – Teatr Wielki w Poznaniu interpretacja rysunków „ Tasso i Serwantes”

1996 rok.– Galeria Arka, Warszawa

1997/98 rok. – ASP w Krakowie jeden semestr wydział malarstwa

1997 rok .-Galeria na Kole, Warszawa/portrety/

1997 rok. –Wystawa Indywidualna w domu Michała Bristigera na spotkaniu z Krzysztofem Meyerem

1998 rok. – Plakat „ Król Lear’ Szekspira /Teatr Nowy/ Warszawa

1998 rok. - Galeria Arka, Warszawa

1998 rok.- Galeria Wilcza 22 Warszawa

1999/2000 rok. – prowadził Galerię Autorskie „Atelier D&G” w Warszawie

1999/2004 rok. – Szkoła rysunków w Warszawie

2000 rok. – Restauracja Wierzynek w Krakowie

2000 rok. – Galeria Millart „Giełda/ Praga/ Warszawa

2001 rok. - Galeria Arka, Warszawa

2004 rok. – Galeria Piękny Świat, Warszawa „Śladami fantazji”

2004 rok. – Oslo, Norwegia.

22005 rok.- Muzeum Sztuki Współczesny , pokaz Portret Achmatowej, Warszawa

2005 rok. – Wola Park, Warszawa

2006 rok. – Galeria Luksfera, Warszawa

2007 rok. – klub M25, Warszawa

2008 rok. – Fundacja Abdank Polska, Warszawa

2008 rok. - Uniwersytet Warszawski

2008 rok. – Uniwersytet Warszawski , pokaz Portret Sw. Grzegorza Peradze

2009 rok. – Wystawa Uniwersytecie im Św. Grz. Peradze w Ttbilisi

2010 rok.- Galeria Klitka w Warszawie – „Tu ja, tam Ty”

2011/2013 rok. – Prowadził Pracownię Artystyczną „ Czibateli” w Koneserze w Warszawie

dzięki wsparciu Huberta Sylwestra

2012 rok. – Wystawa Indywidualna w Dorum Art w Koneserze Warszawa

2011 rok.– Symfonia Warsovia /De Muzyka – „Pasażerka „ według filmu Andrzeja Munka Warszawa

2012 rok. - Kontynent Warszawa

2012 rok.- Polski Związek Dżazu Warszawa

2012 rok. – Noc Pragi

2012 rok. – „Spotkania z Gruzją „ Kolonia Artystyczna Piaseczno

2011/2012/2013 – Noc Muzeów (pracownia Czibateli).

2013 rok.- Galeria ArtPistols Warszawa

2013 rok. –GWP w Warszawie- aukcja charytatywna/z wystawą ( Obraz „hossa” został sprzedany za

25000 zł )

2013 rok. – Kolonia Artystyczna Piaseczno

2013 rok.– Scena laboratorium Muzeum Sztuki Współczesnej „Lorca”.

2013 rok.- Hotel Sofitel– aukcja charytatywna / z wystawą . (Obraz został sprzedany za 25000 zł)

2014 rok. - Galeria Art Pistols warszawa

2014 rok.- GPW w Warszawie ( Wystawa Indywidualna)

2014 rok.-Hotel Marriott – aukcja (Obrazy osiągnęły ceny 25000 zł. I 12000 zł.)

2015 rok.-Wydarzenia Restauracji Żurawina wystawa charytatywna

2015 rok .- Noc muzeum otwarta Galeria David Pataraia Gallery Warszawa

2015 rok. - Uniwersytet Warszawski -aukcja charytatywna pomoc dla powodzian z Gruzji.

2015 rok. – Galeria Belotto, Warszawa

2015 rok. – Klub sportowy Sinus, Zawady Warszawa

2015 rok. – Galeria 87, Łódź,

2015 rok . -Galeria Kookabura, Łódź

2015 rok. – 11 miesięcy prowadził autorską Galerię, „David Pataraia Gallery” Warszawie

„Ten, Który Mieszka Między Kropką a Rozmazem”

W pewnym świecie, który istniał pomiędzy paletą a snem, urodził się ktoś, kto nie miał jednej postaci. Nie dlatego, że był zagubiony – ale dlatego, że był zbyt świadomy tego, czym mógłby być. Ludzie w tym świecie nosili etykiety jak paszporty. Jedni byli “Rzeźbiarzem”, drudzy “Filozofem”, a jeszcze inni “Sportowcem”, “Matką”, “Pracownikiem IT”. Ale On… nie chciał być jednym. Mówili mu:

– Wybierz. Maluj to samo. Pisz w jednym stylu. Uporządkuj się, bo świat nie lubi nieostrości.

A On odpowiadał:

– Ale przecież nieostrość to miejsce, gdzie można oddychać.

Był jak światło, które nie chce paść na jeden obiekt, ale woli unosić się między, łaskocząc krawędzie. Był jak embrion emocji, który nie postanowił jeszcze, czy będzie gniewem czy ekstazą. Był jak obraz, który nie zmieścił się w ramie, i dlatego stał się korytarzem. Zaczął więc tworzyć. Nie sztukę – ale stany istnienia. Nie dla rozpoznania, ale dla tych, którzy też nie wiedzą, kim są. Do jego świata przychodzili ci, którzy czuli się za bardzo, zbyt szeroko, zbyt różnorodnie.

Nie mieścili się w CV, nie pasowali do systemu, mieli w sobie zbyt wiele kolorów, które walczyły o miejsce na płótnie.

Dato – bo tak miał na imię – mówił im tylko: – Możesz być wszystkim, ale nie musisz naraz. Możesz być nikim, ale też nie zawsze. A najpiękniejsze rzeczy dzieją się wtedy, gdy nikt nie patrzy, a Ty i tak tworzysz. Z czasem nie potrzebował podpisywać obrazów. Ludzie wiedzieli, że to On – po tym, jak się czuli. Nie po stylu, nie po kolorze, ale po tym, że coś w nich zaczynało oddychać tam, gdzie wcześniej było ściśnięte. I wtedy zrozumieli:

On nie tworzy dla przetrwania. On tworzy, żeby przypomnieć, że przetrwanie to za mało.