Jerzy Nowosielski, CHRYSTUS (kompozycja dwustronna), lata 50. XX w

58,5 x 33,5cm - tempera, ołówek, karton

58,5 x 33,5 cm (w świetle passe-partout)

sygn. oł. p.d.: J.N

Do obrazu dołączony jest atest Fundacji Nowosielskich z 16 czerwca 2011.

 

Krystyna Czerni badaczka twórczości Jerzego Nowosielskiego podobne przedstawienie Chrystusa datuje na lata 50. XX w. Pisze: Połowa lat 50. to ważny czas w rozwoju duchowym Nowosielskiego, oznacza bowiem powrót do żarliwej wiary – po dwudziestoletnim okresie zwątpienia – oraz próbę odnalezienia swojego miejsca w pejzażu polskiego prawosławia. Artysta chce, by jego sztuka zaistniała także w przestrzeni liturgicznej, projektuje samodzielnie pierwsze ikony i elementy wystroju cerkwi. Z tego czasu pochodzi seria rozproszonych szkiców do postaci Chrystusa Pantokratora. (...). Temat ten umieszczano tradycyjnie w kopule lub na ścianie wschodniej prezbiterium zarówno w cerkwiach, jak i świątyniach katolickich: wizerunek Pantokratora widnieje w prezbiterium cerkwi w Gródku i w Jeleniej Górze, a także w kościele rzymskokatolickim pw. św. Wojciecha w Trzebownisku. (...). Rysunki mogły być pomocą w dyskusji nad realizacją, mogły być próbą zmierzenia się młodego malarza z tematem – na razie na papierze; mogły też powstać już po ukończeniu polichromii.

(Krystyna Czerni, Nowosielski – sztuka sakralna. Lourdes, Biały Bór, zbiory prywatne, Kraków 2023, wydanie I, s. 265; porównaj il. 3-7)

 

♣ do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczona opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Jerzy Nowosielski (Kraków 1923 - Kraków 2011) w 1940 zaczął studia w Kunstgewerbeschule w Krakowie. W 1942 przebywał przez niecały rok w Ławrze św. Jana Chrzciciela pod Lwowem. Studiował tam sztukę malowania i historię ikon. Po powrocie do Krakowa w 1943 nawiązał ponowne kontakty z kręgiem przyszłej Grupy Krakowskiej. Po wojnie kontynuował studia w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Eugeniusza Eibischa (1945-1947). Na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49 pokazał obrazy utrzymane w nurcie abstrakcji geometrycznej. W latach socrealizmu nie wystawiał, zajmując się w tym czasie scenografią oraz malowaniem cerkwi i kościołów. W 1955 w Łodzi zaprezentował swą pierwszą wystawę indywidualną, w 1956 wziął udział w XXVIII Biennale w Wenecji. W latach 1957-1962 był pedagogiem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, następnie w Akademii krakowskiej, gdzie wykładał na Wydziale Malarstwa do przejścia na emeryturę w 1993. W drugiej połowie lat 50. osiągnął charakterystyczny styl aktów, pejzaży i scen figuralnych we wnętrzach, który zawdzięczał swej fascynacji ikoną i doświadczeniom z malarstwem sakralnym. W 1976 podjął na nowo realizacje monumentalne, wykonując m.in. malowidła ścienne, stacje Drogi Krzyżowej i projekty witraży w kościele Opatrzności Bożej w Wesołej pod Warszawą (1976-1979). Artysta powszechnie uznawany był za autorytet w dziedzinie sztuki zakorzenionej w wartościach duchowych.

Jerzy Nowosielski zmarł 21 lutego 2011 w Krakowie.