Urodził się w 1971 roku w małej gruzińskiej wiosce Kwemo Chibati. Jego dziadek, Markiane Pataraia, był najstarszym pasterzem w całej Gruzji, wypasając krowy i owce na górskich stokach oddalonych od wybrzeża Morza Czarnego, gdzie niegdyś leżała starożytna Kolchida. Ojciec przewoził herbatę do miasta swoją znakomicie utrzymaną ciężarówką, a matka zbierała liście herbaty i dbała o dom oraz ogród. Brat Davida ma własną rodzinę. Nikt w domu nie interesował się sztuką – poza dziadkiem, który rzeźbił piękne łyżeczki z drzewa wiśniowego.
Już w przedszkolu nauczyciele zauważyli, że jego koła były niezwykle symetryczne. Szybko zdał sobie sprawę, że może zamieniać rysowane koła na całusy, a zręcznie przerysowywał zwierzęta z książeczek – za co bliscy zaczęli nazywać go „Leonardo”, żartobliwie poklepując po głowie, czego David nie lubił. To doświadczenie zainspirowało go do postanowienia: „Przysięgam sobie być lepszym malarzem niż nieodgadniony Leonardo” – o którym jeszcze wtedy nic nie wiedział.
Jego pierwszym poważnym dziełem, wykonanym w wieku trzynastu lat, był obraz metalowego garnka mamy. Kółko plastyczne w miejscowym domu kultury prowadził Tamazi Chkhaidze – rzeźbiarz, który zmobilizował rodziców Davida, by posłali go do szkoły plastycznej. Później w Tbilisi ukończył szkołę plastyczną im. Jakoba Nikoladze, równolegle dostając się na Akademię Sztuk Pięknych na wydział grafiki. Po pierwszym roku studiów, w 1991 roku, zupełnie przypadkowo wyjechał do Polski z grupą pracowników fizycznych. Miał zostać dwa miesiące, a pozostał aż do dziś. Obecnie mieszka w Warszawie, ma żonę i dzieci.
O artyście
David Pataraia urodził się w Gruzji w 1971 roku; od ponad 24 lat mieszka i tworzy w Polsce. Studiował w ASP w Tbilisi, a naukę kontynuował na warszawskiej, poznańskiej i krakowskiej ASP. W swoim dorobku ma kilkadziesiąt wystaw, zarówno indywidualnych, jak i zbiorowych, a jego prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych na całym świecie.
Jest artystą obdarzonym wyjątkową wrażliwością i wyobraźnią. Jego twórczość cechuje niezwykła różnorodność: oprócz barwnych prac dedykowanych dzieciom, tworzy akty, abstrakcje, obrazy z wizerunkiem byka i koguta, a także prace nawiązujące tematyką do tradycji i kultury, w której dorastał. David Pataraia jest również wybitnym portrecistą.
Wszystkie jego prace cechuje bogactwo kolorów – nasyconych, intensywnych barw, dzięki czemu artysta zaraża odbiorców swoim optymizmem. W jego świecie odbiorca i dzieło wchodzą w bliski, osobisty kontakt; trudno zachować dystans, gdy sam artysta zaprasza do wspólnej zabawy i przeżyć.
Stosuje różnorodne techniki i materiały: drewno, metal, plastik, tworząc obrazy 3D. Połączenie różnych faktur i surowców pozwala „dotknąć” rzeczywistości kreowanej przez twórcę.
Żona artysty to Katarzyna Królikowska-Pataraia.
Życiorys artystyczny
Urodził się 6 maja 1971 roku w Lanczchuti, Kwemo Chibati, Gruzja. Ukończył średnią Szkołę Sztuk Plastycznych im. Jakoba Nikoladze w Tbilisi. Studiował na wydziale grafiki pod kierunkiem prof. Dawida Uruszadze, Gogi Cereteli i Tamazi Chkhaidze. Naukę kontynuował w Polsce na wydziałach grafiki (Warszawa) i malarstwa (Poznań, Kraków).
Wystawy (wybrane)
-
1990 – Ilustracja książki „Fantomass”, przekład w języku gruzińskim
-
1991 – Projekt animacyjny do programu „Warianty”, Warszawa
-
1991 – Galeria na Kole, Warszawa
-
1992 – Galeria na Kole, Warszawa (cykl obrazów inspirowanych spektaklem H. Purcella „Dydona i Eneasz”)
-
1992 – Muzeum na Woli „Egzotyczny Gruzini”, Warszawa
-
1993 – Wydział grafiki ASP w Warszawie (rok akademicki)
-
1993 – Cykl rysunków inspirowany operą „Król Ubu” Krzysztofa Pendereckiego
-
1993 – Artystyczne stypendium Fundacji im. St. Batorego, Warszawa
-
1993 – Muzeum Niepodległości, Warszawa
-
1993 – Autor plakatu „Sen nocy letniej” Szekspira, Teatr Nowy, Warszawa
-
1994/1995 – Wydział malarstwa ASP w Poznaniu
-
1994 – Galeria w Tarnowskich Górach
-
1994 – Teatr Powszechny, Warszawa
-
1994 – Muzeum EPEO, Nocara, prowincja Cosenza, Włochy
-
1995 – Teatr Wielki w Poznaniu, interpretacja rysunków „Tasso i Cervantes”
-
1996 – Galeria Arka, Warszawa
-
1997/1998 – ASP w Krakowie, wydział malarstwa (jeden semestr)
-
1997 – Galeria na Kole, Warszawa (portrety)
-
1997 – Wystawa indywidualna w domu Michała Bristigera
-
1998 – Plakat „Król Lear” Szekspira, Teatr Nowy, Warszawa
-
1998 – Galeria Arka, Warszawa
-
1998 – Galeria Wilcza 22, Warszawa
-
1999/2000 – Prowadził Galerię Autorską „Atelier D&G”, Warszawa
-
1999/2004 – Szkoła rysunku, Warszawa
-
2000 – Restauracja Wierzynek, Kraków
-
2000 – Galeria Millart „Giełda/Praga”, Warszawa
-
2001 – Galeria Arka, Warszawa
-
2004 – Galeria Piękny Świat, Warszawa („Śladami fantazji”)
-
2004 – Oslo, Norwegia
-
2005 – Muzeum Sztuki Współczesnej, pokaz „Portret Achmatowej”, Warszawa
-
2005 – Wola Park, Warszawa
-
2006 – Galeria Luksfera, Warszawa
-
2007 – Klub M25, Warszawa
-
2008 – Fundacja Abdank Polska, Warszawa
-
2008 – Uniwersytet Warszawski, pokaz „Portret Św. Grzegorza Peradze”
-
2009 – Wystawa na Uniwersytecie im. Św. Grz. Peradze w Tbilisi
-
2010 – Galeria Klitka, Warszawa („Tu ja, tam Ty”)
-
2011–2013 – Prowadził Pracownię Artystyczną „Czibateli” w Koneserze, Warszawa (wsparcie Huberta Sylwestra)
-
2012 – Wystawa indywidualna w Dorum Art, Koneser, Warszawa
-
2011 – Symfonia Warsovia / De Muzyka – „Pasażerka” według filmu Andrzeja Munka, Warszawa
-
2012 – Kontynent, Warszawa
-
2012 – Polski Związek Jazzu, Warszawa
-
2012 – Noc Pragi, Warszawa
-
2011–2013 – Noc Muzeów, pracownia Czibateli
-
2013 – Galeria ArtPistols, Warszawa
-
2013 – GWP w Warszawie, aukcja charytatywna (obraz „Hossa” sprzedany za 25 000 zł)
-
2013 – Kolonia Artystyczna Piaseczno
-
2013 – Scena Laboratorium Muzeum Sztuki Współczesnej „Lorca”
-
2013 – Hotel Sofitel, aukcja charytatywna (obraz sprzedany za 25 000 zł)
-
2014 – Galeria ArtPistols, Warszawa
-
2014 – GPW w Warszawie (wystawa indywidualna)
-
2014 – Hotel Marriott, aukcja (obrazy osiągnęły ceny 25 000 zł i 12 000 zł)
-
2015 – Restauracja Żurawina, wystawa charytatywna
-
2015 – Noc Muzeum, otwarta Galeria David Pataraia, Warszawa
-
2015 – Uniwersytet Warszawski, aukcja charytatywna, pomoc dla powodzian z Gruzji
-
2015 – Galeria Belotto, Warszawa
-
2015 – Klub sportowy Sinus, Zawady, Warszawa
-
2015 – Galeria 87, Łódź
-
2015 – Galeria Kookaburra, Łódź
-
2015 – Prowadził autorską Galerię „David Pataraia Gallery” w Warszawie przez 11 miesięcy
„Ten, Który Mieszka Między Kropką a Rozmazem”
W pewnym świecie, który istniał pomiędzy paletą a snem, urodził się ktoś, kto nie miał jednej postaci. Nie dlatego, że był zagubiony – ale dlatego, że był zbyt świadomy tego, czym mógłby być. Ludzie w tym świecie nosili etykiety jak paszporty. Jedni byli „Rzeźbiarzem”, drudzy „Filozofem”, a jeszcze inni „Sportowcem”, „Matką”, „Pracownikiem IT”. Ale on… nie chciał być jednym. Mówili mu:
– Wybierz. Maluj to samo. Pisz w jednym stylu. Uporządkuj się, bo świat nie lubi nieostrości.
A on odpowiadał:
– Ale przecież nieostrość to miejsce, gdzie można oddychać.
Był jak światło, które nie chce paść na jeden obiekt, ale woli unosić się między nimi, łaskocząc krawędzie. Był jak embrion emocji, który nie postanowił jeszcze, czy będzie gniewem, czy ekstazą. Był jak obraz, który nie zmieścił się w ramie, i dlatego stał się korytarzem. Zaczął więc tworzyć – nie sztukę, lecz stany istnienia. Nie dla rozpoznania, ale dla tych, którzy też nie wiedzą, kim są. Do jego świata przychodzili ci, którzy czuli się za bardzo, zbyt szeroko, zbyt różnorodnie.
Nie mieścili się w CV, nie pasowali do systemu, mieli w sobie zbyt wiele kolorów, które walczyły o miejsce na płótnie.
Dato – bo tak miał na imię – mówił im tylko:
– Możesz być wszystkim, ale nie musisz naraz. Możesz być nikim, ale też nie zawsze. A najpiękniejsze rzeczy dzieją się wtedy, gdy nikt nie patrzy, a ty i tak tworzysz.
Z czasem nie potrzebował podpisywać obrazów. Ludzie wiedzieli, że to on – po tym, jak się czuli. Nie po stylu, nie po kolorze, lecz po tym, że coś w nich zaczynało oddychać tam, gdzie wcześniej było ściśnięte. I wtedy zrozumieli:
On nie tworzy dla przetrwania. On tworzy, żeby przypomnieć, że przetrwanie to za mało.
